Bilgi Çöplüğüne Doğru

Editor — Tue, 27 Oct 2009 21:01:09 +0000

Internet kullanımının yaygınlaşması ile daha da belirginleşen, ancak, bundan çok önce, “Kişisel Bilgisayar” dediğimiz aletlerin her çalışanın masasında yer almaya başladığı, bunların da e-mail ile birbirleriye mesaj alıp vermeye başladığı yıllarda ortaya çıkan bir durum var: Bilgi Çöplüğü…

ªu Bilgi Teknolojisi Dünyasında ortaya atılan her şeyi ille de olumsuz tarafından görmek gibi bir saplantım yok, ama, nedense her yazımda dönüp dolaşıp işin pek de düşünülmemiş olan, “olduğu gibi” kabul edilen kısımlarını sorgulayıp duruyorum. Evet, bırakın interneti bir kenara, e-mail sistemleri kurulduğundan beri hepiniz bir bilgi yığını içinde yüzmüyor musunuz? Alakalı-alakasız bir çok mesaj size de “Bilginiz olsun” diye kopyalanmıyor mu? Gelen e-mail mesajlarının yarıdan çoğunu “Bu da ne yahu?” deyip içini detaylı okumadan silip atmıyor musunuz? Bir de tersten düşünelim. 120 sayfalık bir presentation dosyasını ilgili-ilgisiz 20 kişiye kopyalayan kişi acaba e-mail sistemi olmasaydı bunun 2400 sayfa fotokopisini çektirir miydi?

Biraz da “bilgi” sözü üzerinde duralım: “Bilgi bilgidir” diyenler var çevremizde. Peki, nasıl emrederseniz öyle olsun. Aklınıza gelen her şeyi herkese kopyalayın, bir e-mail bombardımanına tutun, adınız “e-mailci”ye çıksın, bakalım günün birinde gerçekten de önemli bir şey yolladığınızda insanlar onu ciddiye alacak mı acaba? Yalancı çobanın sürüsünün başına gelene benzemesin sakın? Kusura bakmayın ama, bence, beni, daha doğrusu, yaptığım işi ve işgal ettiğim pozisyonu ilgilendirmeyen mesajlar benim için çöpten farksızdır.

Bilgi toplumu olma yolunda ilerlemeye çalışan ve bunun ülkede öncülüğünü yapmaya soyunmuş olan bizler, istediğimiz bilginin aranıp bulunması, yaptığımız işle olan ilgisi, kullanılması konusunda ne kadar bilinçliyiz? Bilgiye ulaşmaya, bize inanılmaz bir hızla yağan bilgi bombardımanının içinde gerçekten de faydalı olacak, işimize yarayacak kısmını seçmekte ne kadar becerikliyiz dersiniz?

Internet’e gelince. Orası daha da ilginç. Uğraşıp aradığınızda her şeyi bulabiliyorsunuz. Üstelik buradaki bilginin çok büyük bir çoğunluğu da ücretsiz. Bu ise, insanları bu denizde kaybolmaya doğru yönlendiriyor. “Surf” yaparken oradan oraya atlıyorsunuz. Ücretsiz sitelerin içinde dolaşırken bir sürü reklamla karşılaşıyorsunuz. Çok belirgin bir konu üzerinde çalışırken bambaşka yerlere sapıyorsunuz, belki bu arada hiç bilmediğiniz, aklınıza gelmeyen bir şeyi de öğrenip karlı çıkıyorsunuz. Ama bir ihtimal de, işinizle ilgili olmayan bir çok şeye de rastlayıp takılıyorsunuz. Bu belki hoşunuza da gidiyor ama, muhtemelen işiniz de biraz aksıyor, değil mi?

Kişisel bilgisayarlara da biraz dokunalım mı dersiniz? Ofisteki kişisel üretkenliğinizi artırdığını düşündüğünüz bu “cihaz”ların üzerinde çalışan programların detayları ile ilgili bilgileri öğrenmek, kendinizi güncel tutmak, olası sorunları çözmek için kafanızda tutmak zorunda olduğunuz bilgileri hiç düşündünüz mü? Bunun kar-zarar hesabını hiç yaptınız mı?

Bugün gelinen noktayı yadsımanın hiç bir anlamı ve gereği yok, ancak, bu bilgi denizinde kaybolmamamız için de BT kullanımında hizmet ettiğimiz kuruluşun iş hedeflerini daima gözönünde bulundurmamız da atlanmaması gereken bir zorunluluk.

Altın Öğütler

Editor — Tue, 27 Oct 2009 05:23:32 +0000

Bu hafta bilgi teknolojisinden, hatta teknolojiden tamamıyla uzaklaşacağız. Yüzyıllık “Kurum”lardan yepyeni “Kuruluş”lara kadar, her yerde görülebilecek olan bazı yönetim stillerinin çalışma ortamına, dolayısıyla sonuçlara olan etkilerine biraz göz atacağız. Burada verilen örneklere eklemeler yapmak elbette mümkün, ancak, sadece buradakileri bile uygulasanız çalıştığınız kuruluşa yeterli derecede zarar vermeyi başarabilirsiniz. Ana kural: Oturduğunuz koltuğun gereklerine göre değil, “Kafanıza göre” davranın. İşgal ettiğiniz makamın belli davranış sorumluluklarını da beraberinde getirdiğini düşünmeyin. Tüm davranışınızı “Koltuğunuzu kaybetme” korkusu yönlendirsin. Şimdi örneklere geçelim:

“Öncelik” kavramını unutun. Şirketin bir, beş veya on tane önceliği olmaz. Şirketin yüz tane, bin tane “Öncelikli” işi olmalıdır. Öncelikleri, sizden daha yukarıdakilerden gelen emirlere göre sürekli değiştirin ve bunu “Çabuk karar verme becerisi” veya “Girişimci, değişimci ruh” gibi kavramlarla açıklayın
İşi daima istisnalara dayanarak yönetin. Ana resmi hiç bir zaman görmeyin. Görseniz de görmüyormuş gibi davranın. Olumsuz tek bir vak’a için tüm süreçleri değiştirin. Herşeyi yıkın, yok edin.
Yöneticilerinizin yaptığı hiçbir şeyi beğenmeyin. Size “Nesini beğenmediniz?” veya “Peki sizin öneriniz nedir?” diye sorulursa cevap vermeyin. Ola ki, sizin beğenmediğiniz şey, sizden daha yukarıdakiler tarafından çok beğenilecek olursa bu kez yepyeni saldırı yöntemleri deneyin.
Sizden daha yukarıdakiler, sizin altınızda çalışan yöneticileri takdir ettiğinde tehlike çanlarının çaldığını unutmayın.
Sizden daha yukarıdakilerin size uyguladıkları baskıyı asla filtrelemeyin. Siz, baskı altında bile olsa, şirket için doğru kararları verip adamlarınızı çalıştırmak için değil, baskıyı olduğu gibi aşağı iletip doğru-yanlış her türlü talimatın yerine getirilmesi için para alıyorsunuz.
Sürekli olarak altınızdakilerin bir açığını arayın. Bir şey yakaladığınızı zannettiğiniz anda bağıra bağıra suçlayın. Konu araştırıldıktan sonra suçlamanızın yersiz olduğunu anladığınızda “Boşu boşuna telaş etmişiz” diye rahatlayacağınıza, iddianızın aksi ispatlandığı için daha da hınçlanın. Saldıracak başka bir şey bulun.
Hiyerarşiyi sürekli delip geçin. Maiyetinizde çalışan yöneticilerin altındaki kişilere doğrudan iş verin, ama hesabını o yöneticiden sorun.
İnsanların önünde avazınız çıktığı kadar bağırın, hakaret edin. Yerlere birşeyler fırlatın. Bağırmak, en güzel iş yaptırma ve saygı uyandırma yöntemidir.
Yöneticilerinize “Beni bu detaylarla meşgul etmeyin” deyin ama onlara sürekli detay düzeyde sorular sorun. Cevap olarak “Araştıralım, bilahare size bilgi verelim” denirse “Senin Dünyadan haberin yok” diye saldırın.
Bilmediğiniz konuları size öğreten yöneticilerinizi yok edin. Sizin altınızda en az sizin kadar zeki, bilgili, eğitimli veya deneyimli kimse çalışmamalıdır.
Kendi yöneticilerinize değil, dışarıdan ukalalık yapanlara inanın.
Mutfakta yemeğin nasıl piştiğini öğrenmeyin. Bunun yerine, pişen yemeği yere dökün.

Emin olun, şirketinize zarar verme konusunda çok başarılı olacaksınız.

Oguz C. Gel

info@oguzgel.com

ERPakademi » bilgi teknolojisi

Bilgi Çöplüğüne Doğru

Altın Öğütler